دوستِ عزیز، اینجا نه با زبانِ خشکِ علم و فلسفه، که با زبانِ دل حرف می‌زنیم؛ چون تنها زبونیه که واقعاً به دل می‌شینه.
امروزی که دارم اینو می‌نویسم، اینترنت ایران به خاطر ماجرای جنگی قطعه. نمی‌دونم وقتی تو اینو می‌خونی، اوضاعِ دنیا چجوریه؛ فقط می‌خوام یه چیز ساده رو یادآوری کنم:
چرا هر وقت یه اتفاق مهم می‌افته، اولین کاری که می‌کنن اینه که اینترنت و ارتباطات رو می‌زنن قطع می‌کنن؟
جوابش خیلی ساده‌اس؛ یه ستونِ هر حکومت توتالیتر، نفهمیدنِ ماست. آدمی که می‌بینه و می‌فهمه، نمی‌ذاره دیکتاتوری رو سرش سوار بشه.
ولی قصه‌ی من این‌جا، خودِ حکومت نیست؛ یه چیز خیلی عمیق‌تر پشت این مثاله.