من اصولاً بی‌دلیلی کاری نمی‌کنم. پس بهترین بهانه برای شما که بخواهید بیشتر بفهمید، همان دلیلی است که خودم را درگیر کرد:
شاید این اتفاقی نبود که من وقتی ۳۲ سال داشتم، ۲۳ سال را خواندم (کتاب ۲۳ سال نوشته علی دشتی). شاید دلیل این همه تغییر همین بود؛ وگرنه بسیاری دیگر هم این کتاب را خوانده‌اند اما تغییر فاحشی نکرده‌اند. برای کسی که مذهب را نه برای اجبار، که برای یافتن خود دنبال می‌کرد، این آغاز فروپاشی بود. هرچند سال‌ها بود که مذهب با ناتوانی در پاسخ به سوالات مغز ناآرامم اولویت خاصی برایم نداشت، اما این کتاب ضربة فنی را به همه مذاهب زد. من خودم را در «و نفخت فیه من روحی»ی مذهب می‌جستم؛ اما ۲۳ سال واقعیت پشت مذهب را به من نشان داد.
بنایی که بر دروغ باشد، قابل اتکا نیست.
این آغاز گم‌شدگی بود و جستجو؛ جستجوی خویش. اما چیزی در من گم شده بود، همان خلایی که با خدای مذهب پر شده بود. خدایی که مذهب آن را انسانی، نادیدنی و قدرتمند تعریف کرده بود، اما دروغ بود.
اول نهیلیست شدم، اما انسان ماندم. بعد ساینتیسم شدم، چیزی خارج از علم برایم وجود خارجی نداشت.
زندگی بدون خدا هم ممکن بود؛ فقط باید انسان می‌ماندم. اما این فقط سرپوشی روی خلأ وجودی‌ام گذاشته بود. این خلأ درد بلندی نداشت؛ دردش بی‌صدا بود، فقط ذهن را درگیر می‌کرد، نه جسم را. شاید برای همین هیچ‌کس به فکر یافتنش نبود.
تا روزی که یک کلمه ذهنم را درگیر کرد؛ کلمه‌ای آشنا که انگار اولین بار بود اینگونه آنرا می‌شنوم، درست مثل «خدا»: آگاهی.
 به دنبال یافتن معنای آن، دست به دامن حضرت گوگل شدم؛ اما انگار حضرت هم جواب درستی نداشت. به هر جا سر می‌زدم، نه تنها جوابی نبود، که سؤال مشکوک‌تر می‌شد:
چرا نباید آگاهی یک تعریف کامل داشته باشد؟
از حضرت گوگل به «خدای علم» پناه آوردم؛ جایی که جواب درست هر سؤالی را داشت. اما عجیب اینکه آگاهی در علم نیز یکی از سؤال‌های بی‌جواب بود. آستین‌هایم را بالا زدم، هر چه بود در همین کلمه بود. تحقیقاتم عمیق‌تر شد: علم آگاهی را محصول مغزی ساخته شده از نورون‌ها تعبیر کرد، ولی هیچ نورونی آگاه نبود. فلسفه آگاهی را «مفهومی نامفهوم» می‌دید. من احساس کردم آگاهی چیزی نیست که گفته می‌شود، بلکه دقیقاً آن چیزی است که تلاش می‌شود پشت تعاریف متنوع پنهان شود — پس باید آگاهی را در تعریف‌نشده‌ها جست.
سه سال آزمون و خطا. سه سال نوشتن و خط زدن. و از همه بدتر، تنهایی. وقتی به دنبال چیزی می‌روی که صرفاً خودت می‌خواهی و نفع مالی ندارد، همراهی یافت نمی‌شود. سه سال — من بودم و یک لپ‌تاپ که نتوانست تحمل کند و از عوض شد — و چند هوش مصنوعی که هر کدام گوشه‌ای از کار را گرفتیم. هوش مصنوعی معتبرترین نظریه‌های مطرح در زمینه آگاهی را معرفی می‌کرد؛ من ارتباط بین هسته اصلی آن نظریه‌ها را پیدا کرده و در یک چارچوب منسجم جای‌گذاری می‌کردم و با کمک هوش مصنوعی آن را در قالب یک نظریه علمی پیاده می‌کردیم. کار تمام شد: «نظریه جامع آگاهی» شکل گرفت. نوبت گام بعدی بود: بازبینی توسط کسی با تجربه انسانی. دوستان اندکی داشتم که کار علمی می‌کردند. دوستانه از آنها کمک خواستم و کاش نمی‌خواستم.
اما ناامیدی در من راه نداشت.
مقاله را در آکادمیا منتشر کردم؛ برای اولین کار استقبال عالی بود. یاد گرفتم مقاله را در بخش گفت‌وگوی آکادمیا قرار دهم. با هر بازنویسی نظریه قوی‌تر می‌شد و پیشنهادهای همکاری بیشتر؛ اما من برای تأیید نهایی نیاز به کسی داشتم که در زمینه علم اعتبار داشته باشد.
و در بازنویسی چهارم، این گره باز شد. دوست عزیزی که هنوز ندیده‌امش — دکتر درک مایر — با وجهه قوی علمی نظریه را دید و تأیید کرد. با همکاری دکتر مایر در تلفیق نظریه من و یافته‌های خودش، نظریه «سونیک» شکل گرفت. نظریه ای که به گفته او زبانی برای صحبت از کوارک‌ها تا کیهان بود.
و این‌گونه دانستم: آگاهی هیچ‌کدام از آنچه می‌شناختیم نبود؛ همان‌طور که خدا نبود؟
انگار این دو چیزی غیر از هم نبودند.
این نظریه، آگاهی را جوری تعریف می‌کند که با زبان فیزیک اطلاعات، به سؤالات عمیق فلسفی — از جمله «مسئله سخت آگاهی» — پاسخ دهد.