راه زیادی به شهر نمونده بود. ولی صبرش داشت تموم می‌شد. تنها چیزی که می‌تونست بهش دلداری بده این بود که موتورش هنوز جون داشت، می‌تونست با سرعت بیشتری حرکت کنه. چشماش با یه نگاه ملتمس، ولی ناامید، سر خورد رو صفحه‌ی کیلومترشمار: صد و هشتاد…
یه عدد که تا حالا نه جرات کرده بود امتحانش کنه، نه جاده‌شو پیدا کرده بود. نگاهش از روزنه‌ی باریک شال، به‌سرعت سر تا سر مسیر روبروش رو برانداز کرد. ولی هیچ‌چی نمی‌دید، غیر از ماسه، آفتاب و سرابی که با هر قدمی که نزدیکش می‌شد، دورتر می‌شد.
دوباره چشمش به کیلومترشمار افتاد. اگه این جاده‌ی درب‌وداغون نبود، عقربه از رو صفر تکون نمی‌خورد. ولی اون‌قدر سرعت براش بی‌اهمیت بود که هیچ‌وقت تلاش نکرده بود درستش کنه. صدای خشک و گوش‌خراش موتور سنگینش، شنواییش رو گرفته بود. اگه خطر ماسه‌های جاده‌ی خاکی زیر پاش نبود، گاز موتور رو تا ته پر کرده بود. ولی فقط یه دست‌انداز کوچیک یا یه پیچ تندتر ـ که تو اون جاده کم نبود ـ کافی بود تا با موتورش زیر تلی از ماسه مدفون بشه. زمین خوردن توی کویر براش چیز جدیدی نبود، ولی این بار نه جاش بود، نه وقتش.
مغزش داشت می‌چرخید بین یه واقعیت که داشت با همه‌ی وجود، ازش فرار می‌کرد و یه رویا، که گاهی پشت شال دور صورتش، یه لبخند کم‌رنگ روی لباش می‌نشوند. کار لعنتی‌اش جوری بود که نمی‌تونست خونه بمونه.