اگر انسان امروز را با پادشاهانِ تنها یک قرن پیش مقایسه کنیم، به تناقضی شگفت‌انگیز می‌رسیم. تا همین صد سال پیش، هیچ پادشاهی حتی در خیال به سطح رفاه مادی، دسترسی اطلاعاتی، امنیت پزشکی و امکانات ارتباطیِ انسانِ عادیِ امروز دسترسی نداشت. از این منظر، بشر بر قله‌ی رفاهِ تاریخ ایستاده است. ​
من خودم این تناقض را با تمام وجود زندگی کردم.  در یک شهر کویری کوچک و دورافتاده بزرگ شدم، جایی که انگار از نقشه فراموش شده بود.  مردم ساده بودند و تقریباً تمام هوش و انرژی‌شان صرف زنده ماندن می‌شد.  من در یک پارادوکس دائمی بزرگ شدم: پدربزرگ پدری‌ام روحانی و استاد حوزه بود، پدربزرگ مادری‌ام بی‌سواد اما اهل دل و زیرک، بین یک روحانیت فقیر و متعصب و یک بی‌دینی معترض. محلة ما پایین‌ترین نقطة شهر بود؛ فقر مثل یک تتوی غیرقابل پاک شدن روی ستون فقراتش حک شده بود. در محله من؛ گرسنگی هنوز بزرگ‌ترین معضل عمومی بود. ​
ده ساله بودم که انقلاب آمد. آرامش رفت و تحمل فقر سخت‌تر شد. دو سال بعد، جنگ قحطی را هم به فقر اضافه کرد. اما نکتة عجیب این بود که این مردم فقرزده هنوز یک الگو برای زندگی داشتند:  مذهب.  پدربزرگم برایشان فقط روحانی نبود؛ معلم زندگی بود؛ هرچند خودش در حل مشکلات اولیه خانوادگیش مانده بود. او که خود در الفبای زندگی مانده بود، برای مردم الگو بود. شاید ریشة این درک آنجا شکل گرفت: فقر ذهن را از «اندیشه» دور می‌کند؛ برای انسان فقیر زندگی صرفا «بودن» است، نه به «شدن».
سال‌ها بعد، وقتی از جنگ و قحطی بیرون آمدم و به رفاه رسیدم، فکر می‌کردم بالاخره پوچی تمام شده است.