بشر از نخستین روزی که اندیشیدن را آموخت، با پرسش‌هایی زندگی کرد که یا جوابی نداشتند، یا جوابی که داشتند جهت‌دار بود:
من کیم؟ از کجا آمده‌ام؟ آگاهی چیست؟ چرا رنج می‌کشیم؟ زندگی برای چیست؟ و چرا تمدنی که ساخته‌ایم، متمدن نیست؟
این پرسش‌ها آن‌قدر بی‌جواب ماندند که امروز بیشتر شبیه رؤیاهایی دور به نظر می‌رسند تا سؤال‌هایی واقعی. و شاید کسی نفهمید آنچه بر سر انسان و تمدن آمده، از همین بی‌جوابی‌ها آغاز شد: انسان به‌جای آنکه خود را بشناسد، برای خود تعریفی ساخت؛ و بعد بر پایه‌ی همان تعریفِ ناقص، مذهب و سیاست و اقتصاد و آموزش و تمدنش را بنا کرد.
نتیجه‌اش جهانی است که در آن انسان از هر زمان دیگری قدرتمندتر است، اما هنوز نمی‌داند چیست.
حدود سی سال پیش، خواندنِ یک کتاب این شک را در من برانگیخت که بسیاری از آنچه به نام مذهب گفته شده بود، واقعیت ندارد. نه بی‌خیال شدم و نه به مذهبی دیگر روی آوردم. آن شک، آغاز جست‌وجویی شد که بیش از یک‌چهارم قرن ادامه پیدا کرد و سرانجام مرا به وادی علم کشاند؛ به آخرین یافته‌ها و آخرین پرسش‌های بی‌پاسخش.
ادعا نمی‌کنم آنچه در این کتاب می‌خوانید عین واقعیتِ نهایی است. ادعا می‌کنم تلاشی است برای کنار هم گذاشتنِ یافته‌های موجود و پرسش‌هایی که هنوز بی‌پاسخ مانده‌اند — نه کشفِ چیزی تازه، بلکه ساختنِ یک معماری یکپارچه از آنچه هست؛ معماری‌ای بالاتر از محدوده‌ی یک تخصص، چون هیچ تخصصی به‌تنهایی از پسِ این سؤال برنمی‌آید.
اینجا قرار نیست با زبان مقاله و فرمول صحبت شود. جزئیات نظریه‌ها، استدلال‌ها و ارجاعات در نوشته‌های علمی اصلی آمده‌اند و در بخش «نگاه نو» همین سایت در دسترس‌اند. آنچه اینجا می‌خوانید، روایتِ ساده‌ی همان مسیر است.
این کتاب در حال نوشته‌شدن است و قسمت‌به‌قسمت، همین‌جا منتشر می‌شود.
قسمت اول، از دو ثانیه‌ای شروع می‌شود که همه‌چیز را عوض کرد.